⁨ در راهِ احمد فداله، نوروز ۱۳۷۱

On the way to Ahmad Fadaleh, March 1992

 سینه‌کشِ تند بود. سر پایین، نفس‌نفس‌زنان بالا می‌رفتم. لحظه‌ای سرم را بلند کردم. بچه و قاطرها، دقیقاً روی خط الرأس‌ بودند! ترکیبِ غریب و نابی بود. هوار کشیدم که بایستند تا آن لحظه ناب را از دست ندهم. با خودم گفتم اگر این «لحظهٔ قطعی» را از دست بدهم، امشب روحِ «کارتیه-برسون» در احمد فداله میاد سراغم

 A steep climb. Head down and out of breath, I was pushing myself up the hill. I raised my head for a second: the child and the mules were right on the skyline! Such a striking, surreal composition. I yelled out, asking them to stop right there; I couldn’t afford to lose that “decisive moment”. I thought if I miss it, Henri Cartier-Bresson’s ghost will come after me tonight right at the Ahmad Fadaleh tomb...⁩